நல்லம்பாக்கத்தின் அமைதியான தெருக்களில், செல்வராணியின் வாழ்க்கை ஒரு சாதாரணப் பெண்ணின் வாழ்க்கையைப் போலவே தொடங்கியது. 40 வயது. இரண்டு குழந்தைகள் - ஒரு மகன், ஒரு மகள்.
கணவர் சங்கர், 50 வயது டெய்லர். காலையில் எழுந்து வீட்டு வேலைகள், பிள்ளைகளை பள்ளிக்கு அனுப்பி, பிறகு யுனி ஹோம்ஸ் அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் ஹவுஸ் கீப்பிங் வேலைக்குச் செல்வாள். மாலையில் திரும்பி வந்து சமைப்பாள், குழந்தைகளோடு பேசுவாள், இரவு தூங்குவாள். அவ்வளவுதான்.
ஆனால் அந்த வழக்கமான வாழ்க்கையின் ஓரத்தில், ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு நிழல் நுழைந்தது. குமரேசன். 31 வயது. திருவண்ணாமலை பக்கத்தைச் சேர்ந்தவன்.
அதே அடுக்குமாடியில் வாடகைக்கு தங்கியிருந்தான். செல்வராணி வேலை செய்யும் இடத்தில் அவன் வசித்ததால், சிரிப்பு, பேச்சு, சின்ன சின்ன உதவிகள்... பழக்கம் ஆரம்பமானது. நாளடைவில் அது காதலானது. கள்ளக்காதலானது.
குமரேசனுக்கு திருமணமாகி, ஒரு பெண் குழந்தையும் இருந்தது. ஆனாலும் அவன் செல்வராணியை விடவில்லை. அவளும் விடவில்லை. இருவரும் தங்கள் உலகத்தை உருவாக்கிக்கொண்டனர் — ரகசிய சந்திப்புகள், திருட்டுத்தனமான பார்வைகள், இரவு நேர போன்களில் மெல்லிய பேச்சுகள்.
சங்கருக்கு ஒரு நாள் உண்மை தெரிந்தது. வார்த்தைகள் தீயாக மாறின. கோபம், அழுகை, கண்டிப்பு. “இதை நிறுத்து. இல்லாவிட்டால்...” என்று எச்சரித்தான். செல்வராணி அமைதியானாள். குமரேசனுடனான தொடர்பை முற்றிலும் நிறுத்தினாள். போன் அழைப்புகளுக்கு பதில் சொல்லவில்லை. சந்திக்க மறுத்தாள்.
குமாரேசனால் ஏற்க முடியவில்லை.
அவனது மனதில் கோபம் கொந்தளித்தது. ஏமாற்றம். பொறாமை. “என்னை விட்டு வேறு யாராவது இருக்கிறார்களா?” என்ற சந்தேகம். “ஐந்து வருட உறவு இப்படியா முடியும்?” என்ற ஆத்திரம். அவன் முடிவு செய்தான் — அவளை திரும்பப் பெறுவது அல்லது... அழிப்பது.
மார்ச் மூன்றாம் தேதி. வழக்கம்போல செல்வராணி வேலைக்குச் சென்றாள். குமரேசன் அவளை சந்தித்தான். முகத்தில் பதற்றம், ஆனால் குரலில் அக்கறை. “உன் மகனுக்கு விபத்து... மருத்துவமனைக்கு போகணும்” என்று சொன்னான். செல்வராணி நம்பினாள். பயம் கலந்த நம்பிக்கையோடு அவனுடன் சென்றாள்.
ஆனால் மருத்துவமனைக்கு அல்ல. தாழம்பூர் அருகே உள்ள காட்டுப் பகுதிக்கு. காயர் காட்டுப் பகுதி. அங்கு எவரும் வராத இடம். அமைதி. புதர்கள். தனிமை.
அங்கே பேச்சு ஆரம்பமானது. முதலில் கெஞ்சல். பிறகு கோபம். “ஏன் என்னை விட்டு விட்டாய்?” “இனி பேச மாட்டேன் என்று சொன்னாய் ஏன்?” வாக்குவாதம் முற்றியது. கத்தல்கள். கண்ணீர். குமரேசனின் கோபம் வெடித்தது.
அவன் அவளது துப்பட்டாவை பிடுங்கினான். கழுத்தில் சுற்றினான். இறுக்கினான். செல்வராணி துடித்தாள். கைகால் துடித்தன. மூச்சு முட்டியது. பிறகு... அமைதி.
குமரேசன் சடலத்தை புதருக்குள் தள்ளிவிட்டு ஓடினான்.
வீட்டில் செல்வராணி திரும்பவில்லை. போன் ஸ்விட்ச் ஆஃப். சங்கர் தேடினார். கிடைக்கவில்லை. நான்காம் தேதி தாழம்பூர் காவல் நிலையத்தில் புகார் கொடுத்தார்.
போலீசார் விசாரணை ஆரம்பித்தனர். கடைசி அழைப்பு குமாரேசனுக்கு. அவனை பிடித்தனர். முதலில் மறுப்பு. பிறகு உடைந்தான். உண்மையை சொன்னான். “அவள் என்னை விட்டுவிட்டாள்... ஆத்திரத்தில் செய்தேன்” என்றான்.
போலீசார் காட்டுக்குச் சென்றனர். அழுகத் தொடங்கிய சடலத்தை மீட்டனர். உடற்கூறு. கொலை வழக்கு. குமரேசன் கைது.
அந்த சிறிய தெருவில், அடுக்குமாடியில், இப்போது பேச்சுகள் வேறு விதமாக. “அவங்க ரொம்ப நல்லவங்க... இப்படி ஆயிடுச்சே” என்று சிலர். “காதல்-னா இப்படித்தான் முடியுமா?” என்று வேறு சிலர். குழந்தைகள் அமைதியாக அழுதன. சங்கர் திகைத்து நின்றார்.
ஒரு கள்ளக்காதல். ஒரு ஆத்திரம். ஒரு துப்பட்டா. ஒரு கழுத்து. ஒரு உயிர்.
அவ்வளவுதான்.
ஆனால் அந்தக் காட்டில், புதர்களுக்கு நடுவே, இந்த அமைதி மௌனமாக நிற்கிறது — ஒரு கதையைச் சுமந்துகொண்டு.
